دوباره هوس نوشتن کردم...

یاد روزهایی که توی وبلاگ قبلی که جزو اولین وبلاگهای دنیا بود! و دیگه الان باز هم نمیشه افتادم... خوب بود گاهی می خوندمش. الان ولی دوست دارم دوباره یه چیزایی رو ثبت کنم. به دلیل  ماندگاری. ولی انگار یه جورایی هر کی وبلاگ می نویسه از درد و رنج و غم می نویسه. این روزها ولی کسی هست که به من بگه همش هم درد و رنج نیست... به خودم که برمی گردم می بینم شاید این درد و رنج بازی هم یه جور ژست روشنفکرانه یا روشنفکر نمایانه! بوده. از همون وقتی که 14-15 سالگی سهراب سپهری رو به جرم مثبت نوشتن گذاشتیم کنار و تصمیم گرفتیم شاملویی بشیم و فروغی. حالا خلاصه بزرگ شدم یا ژستهام تغییر کرده نمی دونم؛ به هر حال الان 14-15 سال از اون دوران می گذره. شاید هم تغییر لازمه ی دورانه.

القصه دیگه حالا اگه غم و غصه و درد و رنج ننویسم هم خیلی احساس جدی نبودن، یا حساس نبودن، یا گناه نمی کنم.

حالا پس هر چی نوشتم نوشتم قبول!؟

حرف زن

If you want to know about freedom in any country, go and ask the women of that country

اين جمله‌ي جالب ابتداي ويديويي ديگر به سبك رپ از شاهين نجفيِ كه اين روزها به صداي زنان تبديل شده و اگرچه خودش مي‌گه من از گردانندگان جنبش زنان در مورد آهنگ‌هام بازخوردي نگرفتم، ولي من تند شدن نفس همه‌ي آدمايي رو(خصوصا خانمهايي) كه اين آهنگ رو براشون گذاشتن ديدم.

اين ويديو با صحنه‌هاي دردناكي از فيلم سگ‌كشي تنظيم شده. فيلمي كه من وقتي ديده بودم تا دو روز حرف زدنم نمي‌اومد...

اسلحه‌م صدامه، بلند میشه این حق زنه ...

جدا از اينكه تصاوير اين ويديو دردهات رو يادت مياره ولي كلامش مي‌تونه مثبت باشه. به هر حال دست آقاي خواننده و سازنده‌ي جامعه شناسش، شاهين نجفي، درد نكنه. حظ برديم..!

خرداد 87

"همه ما راحت حرف مي زنيم ولي نوشتن براي بيشتر ما سخت است. اما تو بنويس تا يادت بماند که نوشته ها ، در پاي عبور است . فردا که برگردي و نوشته هايت را بخواني، به ياد مي آوري که از کجا رد شده و چطور قد کشيده اي..."

نمی دونم اینو از کجا نوشتی ولی می دونم با اعتقاد نوشتی... راستش رو بگم خیلی خوشحالم که هستی و خوشالتر از اینکه می تونم بگم که خوشحالم.

سنگی که شبیه خورشید بود روبرومه. درست روی میزم. پشت همین نوت بوک. مثل خودته. بزرگ، آروم، صبور و اطمینان بخش...

راستش داری موفق می شی. داری خاطرات زشت و ترسناک گذشته ی من رو آروم پاک می کنی. می دونم از شنیدنش چقد خوشحال می شی... و می تونم تصور کنم نگاه عمیق و دستای گرمت رو که به تأیید و احترام دورم می گیری.

خوشحال باش. من هم هستم. دارم از تو یاد می گیرم که خودم باشم، با یه کم چاشنیِ ...

انسانم آرزوست

امروز عوض شدم! مهتاب جون رنگم رو تغيير داد! ولي از آرايشگاه كه اومديم بيرون خيلي از اين ماشين سبزها ترسيديم...

طبيعي بود كه هي از دستشون فرار كنيم ... وقتي وايساديم دم يه عابر بانك (ATM) كه ازش پول برداريم، يهو ديديم يكيشون داره صاف مياد طرفمون... من كه داشتم سكته مي‌كردم رسما...

آقا با يك عالم ريش اومد نزديك و صاف هم به ما نگاه مي‌كرد، يه لحظه، همه‌ي اتفاقاتي كه مي‌تونست بعدش بيفته رو تو ذهنم مرور كردم... نفسم رو تو سينه حبس كردم و منتظر شدم ... هيچ راه فراري نبود. ATM درست نبش يه كنج بود و ما تقريبا گير افتاده بوديم. جناب افسر كه يه اخم گنده هم تو صورتش بود، و اسلحه هم داشت، نزديك و نزديك شد تا اينكه بالاخره به ما رسيد ولي ... درست پشت سر من وايساد. من در حالي كه سعي مي كردم اوركت كوتاهم رو يه جوري پنهان كنم و موهاي تازه‌ام رو زير شال بچپونم، متوجه شدم اومده وايسه توي صف كه اونم از ATM پول بگيره!!...

خيلي ضايع بود اما با دوستم كه نمي‌دونم ازفرط ترس يا از شدت باد امروز، رنگ و روش حسابي پريده بود، به هم نگاه كرديم و پقي زديم زير خنده... آقاي سبزپوش كه خوب دست ما رو خونده بود فقط روش و كرد اونور و هيچي نگفت...! فكر كنم اونم تو دلش مي‌خنديد...!

...

دل که آیینه ی صافیست غباری دارد

..................................از خدا می طلبد صحبت روشن رایی

Hey Comerade...!

!سرعت يا دقت؟ مسئله اينست

روزهاي شلوغي يه ...

پائيز دوست داشتني من هم به سرعت به انتهاي آذر روانه س.

كمتر در فضاي مجازي وبيشتر در تهران خاكستري سير مي كنم و تازگي ها بدجوري ياد اصل عدم قطعيت افتاده ام!...

انگار گذشته ها به سرعت قصد دارند از من فاصله بگيرند، سرعتشان بيشتر از روزها و شبهايي ست كه مي گذرانم.

ولي هنوز طعم تلخي زير زبانم، گاهي، دلم را بهم مي زند...

فقط يك چيز را خوب مي دانم. ثابت قدمتر از آنم كه تويي...

روز، داخلي، پدر و دختر، من

دوباره. اتفاق. پدر. چاقو كشي. دختر 15 ساله. هق هق. دوست. غيرت. توحش. پيراهن سياه روي شلوار خاكي. چاقو. ريش. چشمان وحشت زده. قسم. درد. رنج. تهديد. ترس. مرگ ...

سوال

انسان موجود عجيب و تكراري يي ست، منظور آفرينش از اين همه تكرار چيست؟

پنجشنبه

گاهي چقدر سخته بخشيدن...
با اينكه مي دوني بايد.

چقدر آدما راحت بدي مي كنن و به روي خودشون نميارن، طوري هم وانمود مي كنن انگار از هيچي خبر ندارن. خطا از تو هم هست كه مي ذاري بازيشون رو روت اجرا كنن... گاهي اشتباهت اينه كه انقدر صادقانه پيش مي ري كه آدما فكر مي كنن اين نيست و حتما يه جور ديگه س..... همه اينا نفرت انگيزه و نمي توني به راحتي ببخشي..

دلم امروز بسيار گرفته ...

گاهي حتي نمي توني راجع بهش حرف بزني ... چون از اول وقتي گذاشتي بازي انجام بشه يكي از قواعدش هم اين بود كه حرف نزني ...

امروز پنجشنبه است و من دلم خيلي گرفته ... نمي دونم شايد يه روز ماجراها رو بنويسم ...

!از نو

و چوب خطي ديگر كه از زندگي من خط مي خورد ...

و اميد ...

و روزهايي كه حتي به سختي مي توان نفس كشيد ...

بوي باروت

مي گن جنگ مي شه ...

What about sunrise

What about rain

What about all the thingsThat you said we were to gain

...

What have we done to the world

Look what we've done

What about all the peace

That you pledge your only son

...

misunderestanding

ديروز، موبايل، اس ام اس،كژفهمي، قسم، انتظار، حروف بزرگ، كژفهمي، اشك، مادر، آغوش، چاي داغ،چاي داغ،چاي داغ، و غصه، غصه، غصه

ديروز، امروز، فردا

چطور ممكنه دو نفر انقدر شبيه هم باشن؟

حرف زدنشون، راه رفتنشون، هيكلشون و حتي قيافه شون؟
يك جور و يك رنگ ماشين هم داشته باشن؟
تمام مدت مبهوت بودم. با آدم تازه اي حرف مي زدم كه سالها بود مي شناختم... چيزي نمونده بود از تعجب بميرم! آينده اش بود. فقط چند سال اختلاف داشت...

temp

خوابت مياد انگار همه ي روزا و شبهاي اين مدت رو بيدار بوده باشي... تحولي در راهه. خوابت مياد انگار هميشه تو چرت بوده باشي و نذاشته باشن بخوابي. يه تلنگر يا يه خنده ي بلند مضحك از تو چرت درت آورده باشه هميشه. دنيا رو تو خواب و بيداري مي بيني و مي بينبي كه چقدر همه چيز آروم ولي بي قرار پيش مي ره. آروم عين فيلمهاي سلوموشن و بي قرار مثل وقتي مي خواهي در خواب فرياد بكشي و نمي تواني... نقطه

چشمهايش

طبق معمول داشتم پله هاي كوتاه ورودي رو به دو مي‌اومدم پايين. اين كار بهم انرژي مي‌ده تا برسم دم در. سايه‌ي سياه چادرشو ديدم ولي نگاه نكردم ببينم كيه. خودش اين كار رو كرد: سلام خانم!‌

- سلام فاطمه چطوري؟ صبح بخير. بدو من يه كم ديرم شده....

چادرش رو زد زير بغلش و تا جايي كه حجب و حياي اكتسابي 14 سالگيش بهش اجازه مي‌داد همپاي من دويد. ولي هيچ حرف نزد...

- چيه؟ انگار پكري؟
- بله خانم. نگرانم.

چشماي مورب‌اش رو دوخت به من. ياد اون روزي افتادم كه از مدرسه اومده بود و مي‌گفت بابام مي‌گه ديگه نرو. تا پنجم خوندي بسه. اون روز هم چشماش غم داشت. يه غم عادت كرده. يه غم نه چندان جديد. انگار به يه زخم كهنه نگاه مي‌كرد.... تا اينكه با وساطتت ما اومد عضو كتابخونه شد و چه خلاقيت‌ها و توانايي‌هايي كه از خودش نشون نداد....

- نگران چي اي؟
- برادرم رو گرفتن (يكي از 6 تا برادرش رو)

غم قديمي چشماش سر خورد تو ذهنم ... به زور و با اينكه دليلش رو حدس مي‌زدم پرسيدم:

- چرا؟؟؟

آروم و با همون ته لهجه‌ي شعرگونه‌اش گفت:

- سر ساختمون بودن. پدرم تونسته در بره ولي برادرم رو بردن. الان مشهدن. ممكنه برشون گردونن افغانستان...

و ابروهاي كوتاهش رو درهم كشيد.

- حالا اميدمون به قاضيه... ممكنه بتونيم امضا بگيريم برش گردونن.

و آروم رفت نشست پشت ميز نوجوون ها؛ شايد كه بتوونه 14 سالگيش رو يادش بياره ...

Where the Sidewalk Ends

There is a place where the sidewalk ends

And before the street begins,…

Let us leave this place where the smoke blows black
And the dark street winds and bends…

Yes we'll walk with a walk that is measured and slow,
And we'll go where the chalk-white arrows go,
For the children, they mark, and the children, they know
The place where the sidewalk ends.

"Shel Silverstein"

نغمه آزادى

امروز سالگرد مشروطه است. سالگرد جنبشي كه هرگز خاموش نمي شود، ولو پس از 101 سال و با دربند كردن آزادي خواهان ...

مرغ سحر ناله سر كن *** داغ مرا تازه تر كن
زاه شرر بار *** اين قفس را
برشكن و زير و زبر كن
بلبل پر بسته ز كنج قفس درآ *** نغمه آزادى نوع بشر سرا
وز نفسى عرصه اين خاك توده را *** پر شرر كن
ظلم ظالم جور صياد *** آشيانم داده بر باد
اى خدا اى فلك اى طبيعت *** شام ما شام ما را سحر كن
نوبهار است گل ببار است *** ابر چشمم ژاله بار است
اين قفس چون دلم تنگ و تار است
شعله فكن در قفس اى آه آتشين
دست طبيعت گل عمر مرا مچين
جانب عاشق نگه اى تازه گل از اين بيشتر كن بيشتر كن بيشتر كن
مرغ بيدل شرح هجران *** مختصر، مختصر كن

عمر حقيقت بسر شد
عهد و وفا پى سپر شد...
ناله عشاق ناز معشوق
هر دو دروغ و بى اثر شد
راستى و مهر و محبت فسانه شد
قول و شرافت همگى از ميانه شد
از پى دزدى وطن و دين بهانه شد
ديده تر شد
جور مالك ظلم ارباب *** زارع از غم گشته بى تاب
ساغر اغنيا پر مى ناب *** جام ما پر ز خون جگر شد
اى دل تنگ ناله سر كن *** از قوى دستان حذر كن
از مساوات صرف نظر كن
ساقى گلچهره بده آب آتشين
پرده دلكش بزن اى تار دلنشين
ناله برار از قفس اى بلبل حزين
كز غم تو سينه من *** پر شرر پر شرر شد
از غم تو سينه من *** پر شرر شد پر شرر شد

نقل از مجله بخارا

با اين تصاوير جالب به زمان مشروطه برويد...

زنان بي سرزمين من

ديدني در نمايشگاه زنان سرزمين من زياد بود! چيزي كه بيش از همه ذهن را مي آزرد به نظر من نام نمايشگاه بود. زنان سرزمين من؟

فكر مي كنم لباسهاي ارائه شده در نمايشگاه بيشتر يك نمايش فرمايشي و تا حد ممكن مضحك(!) بودند. اغلب بازديدكنندگان يا حرص مي خوردند يا مي خنديدند. ما هم مثل بقيه..

قسمتي از نمايشگاه مخصوص لباسها و يونيفورمهاي كار بود و به نظر من از همه مضحك تر!

مي شد زنان سرزمين من شغلهايشان را پيدا كنند و يونيفورمشان را. من هم پيدا كردم. نشد عكس بگيرم چون طراح مجترم مي ترسيد طرحش لو برود! ولي چشمتان روز بد نبيند، چيزي شبيه پيراهن بود با دو تا دامن زير و رو و آستينهاي خيلي گشاد. رنگ دامن رويي يك سبز صدري دلمرده و بد بود و دامن زيري سبز تيره نزديك يشمي. مقنعه ها هم همه مدل عربي با يك عالمه چين در سمت راست. تا به چشم مي خورد پوشاندن و پوشيده شدن و جلوگيري از تحرك بود. حتي در لباس پليسهاي زن كه حتما عكسهايش را ديده ايد.

خلاصه آخرش كه داشتيم از نمايشگاه بيرون مي آمديم همه متفق القول بودند كه: بيچاره زنان سرزمين من!

تعداد كم عكسها با اجازه ي طراحان گرفته شده و به نظرم از جالبترين قسمتهاي نمايشگاه بود! خودتان قضاوت كنيد...

هجده تير

ما را به خاطر بياور

ما را كه تازه جواناني بيست و دو ساله بوديم شور عشق در سينه داشتيم

و پيش از آنكه عاشق شويم، سينه بر خاك سوده مرديم

ما را به خاطر بياور ...

-------

چگونه مي توان از ياد برد؟...